Star Wars: The Clone Wars

Zacznijmy od tego, że jestem wyznawcą starej trylogii. Jej mistycyzm, dopracowanie, a jednocześnie lekkość miały na mnie duży wpływ gdy jeszcze oglądało się filmy z kaset VHS. Myślę, że każdą z części Gwiezdnych Wojen obejrzałem przynajmniej sto razy. Zdarzały się dni, w których widziałem film dwa razy tylko po to, żeby potem dobyć drewnianego miecza zrobionego przez mojego dziadka (po delikatnej przeróbce przypominał miecz świetlny) i biegać próbując naśladować efektowny styl walki Jedi.

Lata leciały, całość oglądałem coraz rzadziej, a jednak do dzisiaj uważam się za wielkiego fana filmu. Filmu, bo w sumie z przedstawionym światem nie miałem więcej do czynienia, może poza grami. Nie będę nawet mówił jak bardzo czekałem na pojawienie się pierwszej części od momentu w którym usłyszałem, że w ogóle jest planowana. Siła mojego oczekiwania była chyba wprost proporcjonalna do poziomu partactwa z jakim Mroczne Widmo stworzono.

Nowa trylogia to dla mnie całkowita porażka. Plastikowy, sztuczny świat z efektami komputerowymi, które straszą na każdym kroku, nudnymi postaciami do których nie czuje się żadnego przywiązania, mierną fabułą i Anakinem, któremu do porzucenia wszystkiego wystarczy naiwna gadka. Gdyby chociaż wcześniej uderzył się w głowę...

Po trzech kolejnych premierach czegoś, co ze starą trylogią miało wspólne tylko nazwę i broń Jedi (przecież tam nawet pojedynki były beznadziejne) postanowiono jeszcze dobić nas filmem animowanym i jego rozwinięciem w postaci serialu.

Napisałem dobić, bo od początku byłem bardzo nieufny, przekonany, że świat Star Wars do kina w dobrym stylu już nie wróci. W sumie miałem rację, ale trochę się przeliczyłem zakładając kompletną porażkę. To wciąż nie mistycyzm starej trylogii, ale nowe filmy bije na głowę. Sama wersja kinowa może nie do końca, ale w połączeniu z serialem stanowi naprawdę warte obejrzenia widowisko, nawet biorąc pod uwagę naciągany główny wątek (Anakin szkoli padawana) i kilka ogólnych wpadek (jak gadki doidów).

Całość przedstawia w zasadzie życie codzienne Jedi podczas wojny. Bitwy, planowanie, dyplomacja, zagadki i oczywiście wszystko w imię Republiki. Podane w rozrywkowym sosie, bez jakiejś głębi, ale za to w stylu wyprzedzającym nową trylogię o lata świetlne. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że nie każdy Jedi ma do przebycia drogę Luke'a Skywalkera, ale jeśli nie ma czego filmować, to może lepiej po prostu nie filmować? Tak czy inaczej fajnie było dowiedzieć się czym były wojny klońskie, o których Obi-Wan wspomina na początku Nowej nadziei, a serial jest o tyle lepszy, że oglądając go przynajmniej czułem przywiązanie do bohaterów i dopiero teraz szkoda mi Anakina, bo fajny był.