Dan Simmons: Hyperion

Hyperionem wkraczam w świat science-fiction, bo to moja pierwsza książka tego gatunku. Choć już dawno miałem w planach spróbować, nawet gdy dostałem w prezencie (dziękuję!) te opasłe tomiszcze, musiało swoje na półce odczekać. Na moment w którym będę w stanie skonfrontować z rzeczywistością swoje przekonanie, że sf nie jest dla mnie.

Zapominałem na chwilę, że w powieściach wykreowany świat stanowi tło, a liczy się akcja. Nie miejsce jest ważne, nie uniwersum. Przypomniałem sobie o tym dopiero, gdy zacząłem czytać. Całość opiera się o opowieści siedmiu pielgrzymów, którzy uwierzyli, że zbliża się koniec ludzkości i wyruszyli szukać… Właściwie nie do końca wiadomo czego każdy z nich oczekuje, bo Hyperion to dopiero pierwszy tom (z czterech). I nie mogę się doczekać aż będę mógł sprawdzić co się faktycznie wydarzyło.

Jest wszechświat dawno po zniszczeniu Ziemi, jest sztuczna inteligencja, która uwolniła się spod władania ludzi, choć z nimi współpracuje. Są też bliżej niesprecyzowani wrogowie, siły wyższe i mnóstwo religii. Ale takiej religii, która wciąga i nastawia umysł na zastanawianie się nad głębszymi zagadnieniami. Dzięki temu, że każda z postaci ma swoją opowieść, każdą poznajemy bardzo dokładnie i każda wydaje się ciekawa. Nawet historia o miłości daleka jest od banałów – jest smutna i przez to bardzo budująca. Posunąłbym się nawet do stwierdzenia, że pal licho główną oś fabularną, kupiłbym siedem tomów, które zawierałyby tylko pojedyncze opowieści bohaterów. Romans, dramat, powieść kryminalna, trochę akcji i poezji.

Swój pierwszy krok w gatunek uważam za bardzo udany. Dalej wolę czasy przypominające średniowiecze niż przyszłość, ale mieszanina jaką dostałem w książce Simmonsa porwała mnie w pełni.