Jestem chyba stworzony do tego, żeby oglądać filmy w samotności. Uwielbiam je. Dobry film płynie w mojej głowie jeszcze jakiś czas po napisach końcowych. Podsycany często muzyką.

Kiedy je oglądam, chcę móc wciągnąć się przedstawiony świat jak tylko mogę najbardziej. Nie lubię robić przerw, nie cierpię jak ktoś rozmawia. Denerwuje mnie nie tylko to, że ktoś przeszkadza mi, ale też to, że nie umie czerpać tak wiele z filmu jak ja. Jak ktoś może odwracać twarz od ekranu, kiedy najdrobniejsza mimika u aktora to kwintesencja filmu. Jak może wyjść po wodę, kiedy traci trzydzieści sekund genialnej sceny.

Po prostu ogląda. Siedzę i jestem w środku akcji. Nie chcę nic, co psuje mi tę możliwość. Nie dostanę tego w kinie ani na kanapie przy rodzinnym oglądaniu filmu. Dlatego na te ważne dla mnie filmy nigdy nie pójdę do kina. Za to, kiedy wieczorem usiądę sam przed ekranem, każdy film staje się dużo ciekawszy. A przez kolejne dwa dni cały czas czuje wszystkie emocje, które czułem podczas oglądania. To się pewnie jakoś leczy. ;) Tak, myślę, że byłbym dobrym przyjacielem reżyserów – przeżywam film do szpiku kości.

Chociaż może łatwiej byłoby opisać gdzie tej całej muzyki znaleźć się nie da. ;) Prawda jest taka, że będąc użytkownikiem sieci natykamy się na rozmaite utwory bez przerwy. Nawet oglądając głupie filmiki na YouTube i filmy na Vimeo. Często utwór w tle będzie lepszy niż samo nagranie. Trzeba mieć uszy szeroko otwarte. I umyte. I w razie czego drążyć, pytać i szukać. Jeden wykonawca, który swoją muzyką do nas trafi, wart więcej niż trzystu przypadkowych, których usłyszymy w radiu.

Kiedyś jednym z pierwszych komentarzy pod popularnymi nagraniami było anyone knows what music plays in the background? Teraz twórcy pamiętają już o tym, żeby taką informację umieścić choćby w opisie, a YouTube dodało nawet specjalne pole odsyłające do sklepu w którym możemy dany utwór kupić.

• Bardzo ważnym źródłem muzyki są dla mnie blogi. I to nie te traktujące o muzyce. Te najczęściej wypełnione są po brzegi treścią, której ja nie mam ochoty wcale przesłuchiwać. Oferują po prostu za dużo. Za to w tej roli idealnie sprawują się blogi o designie. Design i muzyka łączą się w jakiś magiczny sposób i właśnie tam znajduję bardzo dużo. Nie śledzę nawet wielu RSSów. Trzy, może cztery. Tyle, że stamtąd mogę w razie potrzeby przejść w kolejne miejsca. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że jeśli podoba mi się styl projektów, które znajdę na takim blogu, spodoba mi się muzyka, którą poleca autor.
• Last.fm, który tworzy bazę utworów na podstawie tego, czego słucham i podpowiada mi podobne pozycje. Plus to, że mają fajne radio, które automatycznie będzie dobierało utwory (w tej chwili dostępne tylko w abonamencie).
• Podobnie fajnym radiem dysponuje Grooveshark, który to sam w sobie wielbię. Co prawda w utworach mają okropny nieporządek (i nie dają mi pomóc!), ale dysponują ogromną ich bazą. Cały czas się dziwię, że serwis jeszcze działa i twórcom udaje się utrzymać pokój z wytwórniami muzycznymi. To po prostu ogromna baza muzyki dostępnej za darmo.
• Stereomood twierdzi, że za każdym utworem siedzą emocje. I ma racje. To radio, które dopasowuje grane utwory do naszego nastroju. Możemy go opisać sami (np. falling asleep) albo wybrać z listy najpopularniejszych.
• Bardzo fajnym narzędziem jest TuneGlue. W założeniu wyszukuje artystów podobnych stylem do innych artystów. ;) Czyli w fajny sposób pokazuje nam relacje między kolejnymi zespołami/wokalistami.
• Amaxing.fm zbiera nagrania od swoich użytkowników. Co prawda większość to zupełnie nie mój styl, ale część z nich brzmi na prawdę fajnie.
• The Perfect Five podrzuca raz na jakiś czas nowe utwory, które wpasowują się w kategorie z tytułowej piątki (Hyped, Covered, Classic, Remixed, Loved).
• Sądzę też, że mnóstwo świetnej muzyki można znaleźć w serialach. W tym przoduje na przykład House. A, że istnieje serwis, który robi listę utworów z odcinka na odcinek… Nic tylko przyjrzeć się, czy coś nie wpadnie nam w ucho.