Jakiś czas temu – to będzie już chyba półtora roku – postanowiłem zaprzestać używania jakichkolwiek aplikacji ochronnych w stylu antywirusa czy firewalla, chcąc sprawdzić czy faktycznie są mi niezbędne. Postawiłem się w roli użytkownika, któremu się po prostu nie chce. Chcę wgrać system i mieć z nim spokój – niech sam się o siebie troszczy.

Przede wszystkim – postawiłem na Vistę (w tej chwili SP1), choć w tym przypadku równie dobrze sprawdza się XP czy nawet wcześniejsze generacje systemów Microsoftu. Na własnej skórze chciałem przekonać się, czy jakakolwiek dodatkowa ochrona jest mi potrzebna. I, czy faktycznie – w razie jakichś kłopotów – dodatkowe oprogramowanie jest w stanie mnie uratować.

Po tym czasie jasno mogę stwierdzić, że nie potrzebuję żadnego zewnętrznego oprogramowania ochronnego. Zainstalowany system z włączonym firewallem zapewnia mi bezpieczeństwo. To samo zrobiłem na komputerze siostry (XP) i mogę śmiało powiedzieć, że jej też nie jest potrzebny (a nie jest to osoba znająca się na systemach). Idąc dalej – śmiem uogólnić, że większość użytkowników systemów z rodziny Windows nie potrzebuje takiego software!

Mówi się, że Windows jest dziurawy, że pełny błędów i ciągle coś mu grozi, że trzeba się przed czymś bronić… A ja się pytam – niby przed czym? Bo ja żadnego zagrożenia nie widzę. Nie widzę najmniejszej potrzeby obciążania dodatkowo systemu zbędnymi i zasobożernymi aplikacjami.

W ten sposób jesteśmy zabezpieczeni przed potencjalnym atakiem z zewnątrz. Kolejna droga, którą coś wrednego może zaatakować nasz system, to pliki pobierane z sieci. Większość tego kanału to dawniejsze aplikacje P2P, strony z crackami, numerami seryjnymi i pornografią. (Za dawniejsze aplikacje P2P uważam wszystkie poza torrentami w dzisiejszej formie.) Jeśli pobieramy jakieś pliki, to najczęściej z pewnego źródła – i marketing speców od zabezpieczeń nie przekona mnie, że jest inaczej. Omijając te trzy niebezpieczne źródła (a to przecież nic wielkiego) mamy nikłe szanse na natknięcie się na coś faktycznie niebezpiecznego.

Wykluczyliśmy już dwie najczęściej wykorzystywane drogi, którymi rozpowszechnia się szkodliwe oprogramowanie. Kolejną, dość istotną, są błędy i luki w programach, których używamy. Kontakt z siecią w dużej mierze zapewnia większości przeglądarka internetowa. Dlatego też nie wyobrażam sobie używania Internet Explorera. Jeśli chcemy bezpiecznie poruszać się po stronach WWW wypadałoby znaleźć coś, co lepiej chroni użytkowników. Wtedy nawet strony z crackami czy pornografią przestają być straszne, bo ewentualne szkodniki wycelowane są w użytkowników IE.

Reszta to już standardowe i oklepane zasady jak nigdy nie otwieraj załącznika do wiadomości pocztowej jeśli nie wiesz od kogo przyszedł.

To teraz wszystko to krócej w kilku punktach. Jak żyć bezpiecznie bez dodatkowego oprogramowania ochronnego w Windows:

1. Wybierz Windows XP lub Vista.
2. Upewnij się, że systemowy firewall jest włączony.
3. Używaj którejś z alternatywnych przeglądarek.
4. Zawsze aktualizuj system i oprogramowanie (Automatyczne aktualizacje w Windows to nie jest głupia rzecz).

I tyle. Dla mnie wystarcza w zupełności. Nie oglądam się specjalnie za bezpieczeństwem (kiedyś było całkowicie odwrotnie), ale powyższe cztery punkty sprawdzają się u mnie (i siostry) wyśmienicie. A jeśli już nie jestem pewien, czy mogę otworzyć jakiś podejrzany plik (ostatnio chyba pięć miesięcy temu) – posługuję się skanerami online. Antywirusy i tak najczęściej zawodzą, bo jeśli już trafi się nam coś poważnego, to nie uratuje nas nic poza formatem.

I teraz, w końcu, jestem w stanie przyznać rację wszystkim wietrzącym teorie spiskowe wokół producentów oprogramowania ochronnego. To wszystko marketing, bo tych, którzy faktycznie potrzebują czegoś takiego, jest niewielu. I oni najczęściej mają całkowitą świadomość, że bez dodatkowej ochrony się nie obejdzie.

Ile to ja szukałem dobrego playera (z braku wyboru we Flashu), który zapewniłby mi sprawne odtwarzanie muzyki na blogu. Google jest zawalone głupimi stronami z których tylko kilka w ogólne nadaje się do używania. Większość playerów jest co najmniej toporna, a ich funkcjonalność albo ogranicza się do prostego play i progressbara, albo jest próbą stworzenia kolejnego Winampa we Flashu.

Bardzo spodobał mi się player, którego używa Oskar Krawczyk na swoim blogu. To chyba autorskie rozwiązanie, ale nie byłem w stanie tego potwierdzić (tzn. brak odpowiedzi). ;)

Ja jednak potrzebowałem nie tylko prostego przycisku play, ale również kontroli głośności. Mam dość dziwne preferencje (tak sądzę) co do ustawień tejże na domowym PC. Głośniki domyślnie ustawione na połowę mocy (czyli dość głośno). Dźwięki systemowe maksymalnie, za to odtwarzacze muzyki i filmów na około 60% mocy. Dzięki temu nic nie zagłusza powiadomień o nowej poczcie, czy wiadomości IM. Dlatego też doceniam możliwość regulowania głośności we wszelkich flashowych obiektach (i przeklinam dźwiękowe reklamy, które zawsze wyją w niebogłosy).

Na szczęście player w końcu się znalazł. Nie wiem jak go mogłem przegapić, bo znajduje się w domenie, której nazwa idealnie wskazuje zawartość: flash-mp3-player.net. Oferowany tam odtwarzacz jest darmowy, w pełni konfigurowalny i do tego dostarczany w kilku wersjach. Mini to najprostsza i najlżejsza wersja, Normal z ograniczonymi możliwościami konfiguracyjnymi i Maxi, który wybrałem i w którym dostosować można niemal wszystko. Do tego znaleźć można jeszcze player z playlistą (które tworzy się bajecznie prosto – lista elementów do odtwarzania w np. pliku tekstowym) i wersję bez GUI, obsługiwaną za pomocą JavaScript – interfejs tworzymy sami jak tylko chcemy. Na stronie znajdziemy bardzo przystępnie napisaną dokumentację z opisanymi wszelkimi możliwościami.

Jak pisałem, wybrałem opcję Maxi i użyłem jej w jednym z ostatnich wpisów o muzyce w grach. Sprawuje się idealnie (choć Opera czasem wymaga kilku kliknięć zamiast jednego, ale ten soft zawsze miał problemy z pluginami), wygląda bardzo dobrze (bo tak, jak chcemy) i pewnie posłuży mi w kilku kolejnych artykułach o muzyce które planuję. Święty Graal poszukiwaczy playerów odnaleziony. ;)

Adobe dość szumnie ogłaszało nadejście nowego Photoshopa i całej serii CS4. Przejście z CS2 na CS3 bardzo mi się podobało – nowy interfejs był znacznie wygodniejszy a Photoshop dostał niezłego kopa i przyjemność pracy z programem znacznie wzrosła.

Postanowiłem potestować nową wersję, a ta odrzuciła mnie od samego początku. Nowy interfejs jest dużo brzydszy od poprzedniego, a do tego dużo wolniejszy. Całość nie korzysta już z kontrolek systemowych w głównym oknie – zamiast tego Adobe zdecydowało się stworzyć wszystko od podstaw. Nie wyszło, zdecydowanie. IMO na OSX to jeszcze jakoś wygląda (choć pewnie zachowuje się tak samo ociężale), ale na Windows zwyczajnie nie pasuje praktycznie do niczego. Da się zauważyć, kilka rozwiązań, które Adobe podebrało np. z nowego Office, tyle, że tutaj zaimplementowano je dość słabo.

Jasne, mamy kilka nowych funkcji. Mamy Content-Aware Scale (który na kilku pierwszych-lepszych obrazkach działa bardzo słabo), płynniejszy zoom, lepszą obsługę plików RAW i kilka innych ulepszeń, ale najważniejszą (przynajmniej dla mnie) nowością miało być wykorzystanie GPU. I fajnie – jest. Filtry nakłada się szybciej, całość działa płynniej, a jednak dla mnie liczy się również interfejs – bo to właśnie GUI sprawia, że z programem się współpracuje. Ten nowy jest paskudny, wolny i stanowi duży krok wstecz w porównaniu z CS3.

I, żeby podkreślić jak – moim zdaniem – Adobe spieprzyło sprawę powiem, że nawet pudełko od nowego Photoshopa wygląda paskudnie. Co to w ogóle mają być te pięć wielkich pikseli na środku?! Dlatego po tygodniu obcowania z nowym Ps, wywaliłem go i wróciłem do starej, dobrej wersji CS3. Ktoś już bawił się nowym CS-em? Jak odczucia?

O samym projekcie STEAM nie będę się zbytnio rozpisywał. Kto jeszcze nie słyszał niech odwiedzi Wikipedię. Tą krótką notką chciałbym wyrazić przekonanie, że – tak jak Apple kształtuje trendy w swojej dziedzinie – tak Valve ma dużą szansę stać w pierwszym szeregu jako przedstawiciel poletka "gry komputerowe".

Otóż, drodzy czytelnicy, Valve ma plan. Bardzo przyszłościowy i bardzo w stylu ostatnich przewidywań tego-co-będzie-za-kilka-lat, którym sieć (i Jogger) się wypełnia. Większość wyraża głębokie przekonanie, że komputery staną się swojego rodzaju odbiornikami, a całą resztę będą robić serwery. Valve uważa podobnie i – chcąc przybliżyć nam tę wizję – rozbudowuje swój (bardzo dobry IMO) system STEAM.

Nowa usługa – STEAM Cloud – ma umożliwić granie w zakupione przez nas gry, na każdym komputerze do którego mamy dostęp. Niby nic nowego, ale cała innowacyjność polega na tym, że wszelkie pliki konfiguracyjne, zapisane savy i co tylko jeszcze gry naprodukują, system zapisuje nie u nas na dysku, ale na serwerach STEAM. Co nam to daje? Zaczynam sobie grać w Dooma 4 u siebie w domu. Niestety jestem zmuszony do pojawienia się na zjeździe rodzinnym, jednak wujek ma w domu WiFi, więc biorę laptopa i gdy już jestem na miejscu, odpalam STEAM i mogę spokojnie grać, zaczynając od miejsca w którym skończyłem w domu. Bez żadnego kopiowania plików konfiguracyjnych, bez babrania się z przestawianiem klawiszy na te, które preferuję – w każde miejsce zabieram ze sobą całą konfigurację.

Oczywiście laptop może się okazać za słaby do pogrania w Dooma. Ale i na to Valve ma plan. Co prawda nie wymienią nam sprzetu na lepszy, ale choć podpowiedzą czy to, co mamy wystarczy. Najpierw STEAM sprawdzi naszą konfigurację sprzętową i powie, czy sprzęt wyrobi generując tę ultra-realistyczną grafikę, a w razie konieczności zaktualizuje sterowniki do najnowszych dostępnych wersji.

Jakby spojrzeć na to drobiazgowo, to wcale nie taka rewelacja, prawda? Niby można sobie skopiować pliki konfiguracyjne i zapisane stany w grach, można włączyć Windows Update, żeby pobrać najnowsze sterowniki, można przeanalizować wymagania podane przez producenta i porównać z tym, co siedzi pod maską. Można, ale przecież nie o to chodzi. Valve proponuje styl Apple-way: o, Doom 4; klik – gram. Cała reszta robi się sama. To nas zbliża trochę do konsol, prawda? Nie głowimy się o nic – niech automat się zajmie wszystkim innym, bo ja chcę tylko pograć.

Z innej bajki: Ostatio zaktualizowałem szablon bloga. Mam nadzieję, że zbytnio nie namieszałem i wszystko działa jak należy i nie zapomniałem wprowadzić którejś ze zmian, które proponowaliście.

Ostatnio miałem styczność z generatorem wniosków o dofinansowanie w ramach jednego z projektów Unii Europejskiej. Całość z założenia ma za zadanie ułatwić pracę zarówno składającym taki wniosek, jak i tym, którzy całość potem muszą przeanalizować. Wiadomo - sztywne ramy, to mniej zastanawiania się nad duperelami.

Przyszło mi spędzić długie godziny przy wypełnianiu kolejnych elementów formularza i jednocześnie, przy każdym przeładowaniu strony, wieszałem psy na twórcach - firmie S&T, która to niby wie co robi.

Dobra, przesadzam. Formularz faktycznie nie jest najgorszy. Pomoc mówi, że całość działa tylko na IE. Bzdura. Wszystko jest tak bajecznie proste, że działa bez problemów na najnowszej Operze. Nie przyszło mi nawet do głowy sprawdzać strony na innych przeglądarkach, skoro pomoc mówi wyraźnie, że trzeba mieć IE. Więc - jeśli strona działa na innych przeglądarkach, nie pisz, że działa tylko na jednej. Nie muszę mówić o ile wygodniej pracuje mi się z formularzami na Operze, gdzie wszystkie skróty klawiszowe skonfigurowałem pod własne wymagania, dzięki czemu bez problemów mogę nawigować, nawet skomplikowanymi stronami, intuicyjnie. Całe szczęście, że w którymś momencie przypadek zadecydował, że formularz załadował się w mojej ulubionej przeglądarce.

Wciąż nie mogę rozgryźć, ile autor formularza faktycznie potrafi. Z jednej strony mamy naprawdę przystępnie napisaną pomoc (tzn. Jak skonfigurować IE), mamy pola, które rozszerzają się automatycznie, jeśli wymagają tego dane. Z drugiej strony - i to właśnie główny wątek tego postu - brakuje prostego JavaScriptu.

Odpowiedź na pytanie zadane w tytule - przy formularzach używaj JavaScript! Nie każę wam zapoznawać się z samym generatorem, powiem więc ogólnie. Załóżmy, że formularz ma opcję dodawania nowych pól. Załóżmy też, że potrzebujemy takich pól około 50. Każdy, logicznie myślący webmaster, już wie, że trzeba do tego użyć właśnie JS, jednak twórca logiczne myślenie zostawił najwyraźniej w domu. Wyobraźcie sobie, że przy dodawaniu nowego pola, przeładowuje się cała strona (te wstawiane są najwyraźniej przy użyciu języka server-side). Wyobraźcie sobie, że serwer działa paskudnie wolno. W praktyce to wyglądało tak: wpisuję dane w jedno pole; naciskam przycisk dodający kolejne pole; strona się przeładowuje; szukam miejsca w którym ostatnio byłem (bo w końcu po przeładowaniu wróciłem na początek). Ludzie! Ratujcie! Tych dodatkowych pól musiałem wstawić na prawdę dużo. A przecież wystarczyłby prosty skrypt.

Do tego brakuje takich opcji jak aktywne podliczanie sum (całość również dopiero po przeładowaniu, liczone przez server-side), czy walidacja. Więc, twórcy formularzy webowych, pamiętajcie - JavaScript to obowiązkowe udogodnienie!

Informacje o stowarzyszeniu freelancerów i rozpoczęcie rekrutacji najprawdopodobniej zaraz po długim weekendzie.